Distance vector routing پروتکل مسیریابی

پروتکل Distance vector routing جداول روتينگ مبتني بر شبکه هايي که مستقيما متصل شده اند و اطلاعات عبور داده شده به آنها بوسيله روتر هاي همسايه در قالب routing table updates خلق مي کند
عبارت distance-vector در حقيقت راه چگونگي کار کرد اين پروتکل ها را شرح مي دهد.vector بطور ساده يک ترکيب از تلفيق دو دانش که چگونگي توصيف رسيدن به يک شبکه را از طريق فاصله و جهت انجام مي دهد گويند

بطور مثال , يک روتر ممکن است از طريق يک E0 interface (مسير), با يک metrice با 2 hop (فاصله ) به يک شبکه ناشناخته قابل دسترسي باشد
يک متريک (metric) بطور ساده تلفيق يا تلفيقات از اطلاعات است که يک روتر در تعيين کردن اينکه کدام مسير , بهترين مسير براي رسيدن به شبکه مقصد مي باشد.در صورتي که يک پروتکل مثل RIP موجود باشد , متريک (metric) شماره روتر هايي که براي رسيدن به مقصد احتياج است از آنها گذشته مي باشد

در پروتکل هاي ديگر distance-vector مثل IGRP , metric پيشفرض يک محاسبه مبتني بر پهناي باند (bandwidth) و مدت زمان دسترسي به مقصد (delay) مي باشد
بنابراين بهتر است بگوييم که يک metric از routing protocol براي پيدا کردن بهترين مسير به منظور رسيدن به يک شبکه مقصد استفاده مي کند

Distance vector protocol ها با يک اصل اثر مي کنند که بعضي مواقع آن را مسيريابي بوسيله هو انداختن گوييم.زيرا يک روتري که distance vector protocol در آن جاري است درباره شبکه هاي ديگر بدين صورت پي مي برد که اطلاعات بوسيله روتر هاي همسايه تهيه شده اند.در بياني ديگر , بدست آوردن معلومات هميشه دست اول نيست.
يک روتر , بدون کم و کاست جداول مسيريابي را به خارج مي فرستد که بوسيله روتر هاي ديگري که از routing protocol يکساني استفاده مي کنند دريافت خواهد شد.

اين روتر ها به حاوي بودن اطلاعات در routing table update نگاه مي کنند و مسير ها را به جداول خودشان براي شبکه هايي که قبلا دانش درباره آنها نداشته اند اضافه مي کنند