در دنياي واقعي مخصوصا محيط هاي بزرگ , کمپاني ها معمولا براي نگهداري به روز رساني جداول روتينگ متکي به پروتکل هاي dynamic routing (مسيريابي دايناميک) هستند.آسانتر است براي پيکربندي تمام روتر ها از پيکربندي dynamic Routing (مسیریابی داینامیک) استفاده کنيم و آنها در مورد شبکه هاي غير متصل شده از روتر هاي ديگر اطلاعات دارند , همچنين پروتکل dynamic routing ها مقدار توانايي يک کامپيوتر يا سيستم عامل در پاسخگويي به يک رويداد يا نقص را تهيه مي کنند

اگر يک شبکه يا روتر در شبکه اي از پروتکل dynamic routing ها استفاده مي کند ناموفق شود , روتر ها ديگر از طريق به روز رساني هاي روتر هاي همسايه يا از طريق نبودن پيغام هاي به روز رساني از اين موضوع مطلع خواهند شد

در مقايسه با معني کردن static route ها , روترهاي همسايه در زماني که يک شبکه يا روتر در محيط static routing ناموفق شود , روترهاي ديگر هيچ گونه کاري براي جبران ناموفق شدن انجام نمي دهند و روترهاي همسايه عملي برا مبادله کردن اطلاعات نمي پردازند

بي شک پروتکل هاي dynamic routing آن ميزيتها را دارند اما آنها فقط ضعفهايي دارند. اولين نقطه ضعف , پيغامها به روز رساني که بين روترها در بين dynamic routing protocol ها (پروتکل مسیریابی داینامیک) عبور داده مي شود ترافيک را به شبکه اضافه مي کند
دومي , بعضي از routing protocol ها زماني که بهترين مسير يک شبکه از رسيدن به روز رساني ها محاسبه مي شود استفاده منابع را در روتر اضافه مي کند
در انتها , زماني براي روترها به منظور پيدا کردن يک شبکه غير موجود است و براي تمامي روترها معلومات همه شبکه هاي موجود را داشته باشند شبکه به موجوديت همگرايي رسيده است
routing protocol ها (پروتکل مسیریابی ) بطور کلي به دو دسته اصلي Distance vector و link state تقسيم مي شوند